Kamuoyunca Atatürk'ü koruma kanunu olarak bilinen kanun Atatürk'ün ölümünden on üç yıl sonra 31 Temmuz 1951 tarihinde resmi gazetede 7872 sayısıyla ve 5816 numarasıyla yayınlanarak hayatımıza girdi. Kanunun ilginç yanı Atatürk'ün hatırasına hakaret edene üç yıl, heykel, büst ve abideleriyle kabrini kıran, bozan, kirletenlere ağırlaştırılmış beş yıla kadar cezanın verilecek olmasıdır. Bu Atatürk'ten ziyade onu temsil eden nesneleri korumaya yönelik bir kanun gibi görünüyor. Öte yandan temsilin müşahhaslaşması sebebiyle, hatıraya sövmekten daha ağır bir suç olduğu da öngörülmüş olabilir. Bu kanunla düşünce özgürlüğü kapsamında değerlendirilebilecek pek çok mütalaa cezalandırıldığı gibi, üstüne üstlük sanki kanunu yapan Atatürk'müş gibi, bazı kimselerde Atatürk'e olan olumsuz algı pekiştirilmiş oldu.
Her şeyden önce ne Atatürk'ün, ne de toplum nezdinde bir değere sahip her hangi birinin milletin gönlünden daha korunaklı bir yeri yoktur. Bu insanlar için milletin gönlü en emin yerdir. Ama bir takım akl'ı-evvellerin koruyacağız diye gönüllere yaptığı müdahale yazıktır ki ters sonuçlar doğurabilmektedir. Yıllar yılı Atatürk üzerinden yürütülen ve aslında sebebinin bu koruma kanunu olduğu açıkça belli olan tartışmaların yersizliği ortadadır. Bunun yerine Atatürk'ün yaptıklarıyla yapamadıklarıyla bir insan olarak değerlendirilmesi, bu ulusa kazandırdıklarının irdelenmesi boşa gidecek toplumsal enerjimizi daha verimli kullanabileceğimiz alanlara yönlenmemiz daha sağlıklı olacaktır. Atatürk çok katlı,sağlam bir binanın temellerini atmıştır. Bize düşen temeli yıkmaya çalışmak değil, yapabiliyorsak bir tuğla da bizim koymamızdır.
Netice itibariyle Atatürk sevgisi bir gönül işidir. Gönül ise ferman dinlemez. Gönülde sevgi varsa vardır, yoksa yoktur. Ama ne kötü; sevgi olsun ya da olmasın bir milleti ayağa kaldıran, düşmanları tarafından bile saygı gösterilen bir lidere, özellikle de bu toprakların çocukları saygı göstermek zorundadır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder