“Boşuna bekleme!” dedi, ahizenin kulaklık kısmından gelen ses.
Beklemeymiş! Tüm hayatım ne olduğunu kestiremediğim bir şeyleri beklemekle
geçmişken bana söylenen bu iki kelimeyle mi alışkanlığımdan vazgeçeceğim? Hele
tam da buldum derken. Hani bu buluş ilk değildi. İşte diyordum, beklediğim şey
tam da bu. Böyle deyip de aldandığım hiç olmadı. Bekledim, bekledim… Bir başka
kayıp buluntu geldi, o da aynı akıbeti paylaştı. Önce beklendi, sonra yok oldu.
Kendinden bir şeyler bulaştırarak yok oldu her biri. Buldum dediğim şeyin
peşinden hiç ayrılmadım, en azından bir yitik olana dek. Yine de bir tarafları
bende emanet kalıyordu. Şimdi de, işte hayatımı anlamlandıracak şey bu demişken
onu beklemekten cayamam. O, her ne kadar boşuna bekleme dese de beklerim. Hem
hep öyle derler ama tersini isterler.
Hem ona ne ki? Bekleyen benim! Bir şeyler bulmayı uman ben! Onu yitirecek
olan yine ben! O kendi derdine yansın. Onun korkusu, benimki gibi varedici bir
bekleyişin ardından gelmesi muhtemel toptan yitiş duygusuyla baş başa kalmak.
Bu duygusal eğretileme yanıltıyor onları. Bilmiyorum bu durum kullanılmışlık
hissini de barındırır mı? Benim tarafımdan bakınca öyle bir düşünce paranoyadan
başka bir anlama gelmez. Ben kimseyi kullandığımı düşünmüyorum çünkü. Eğer yine
de öyle bir his doğuyorsa, paranoyaya eşlik eden ama apayrı, hislerin sapkın
sebeplere olan meylinden doğan bir sonuç söz konusudur. Yani benimle ilgisi
yok. Ona ve onun gibilerine hak veriyorum aslında. Boşuna bekleme diyerek benim
zihnimde daha fazla olmasa da uzunca bir müddet konaklamayı tasarlıyor
olmalılar. Gerçi kimse, eğer çok hesapçı değilse böyle bir şeyi düşünerek
yapmaz. Bu daha çok insan tabiatındaki düşünce öncesi düşünce ile ilgili olsa
gerek. Nasıl ön kabuller varsa ön düşünceler de olmalı. Bunun bir gereği
olarak, onlar da varoluşlarını bu şekilde yani benim zihnime yerleşerek
kuvvetlendirmek istiyorlar. Her ne kadar yerleşme biçimi kendini uzak tutma
biçiminde açığa çıkarsa da durum değişmez.
Evet! Ben onu bekleyeceğim. Bunun için ne bir durağa ne de bir sokak
köşesine ihtiyacım var. Her yerde bekleyeceğim çünkü. Yanlış anlaşılmasın,
aslında ben onu beklemeyeceğim. Bunun yerine daha önce de çok defa yaptığım
gibi hayatımın anlamını içinde barındıran, en azından öyle olduğuna canı gönülden
inandığım bir düş kuracağım. Gerçi başlarda, yakaladığım anlamla anlamı
yüklediğim kişi birbirine karışıyor, çokluk kişiyi beklediğimi sanıyorum. Neyse
ki zamanla her şey açığa çıkıyor. Düşlerin evi zihindir ve soyutlama yeteneğine
sahipse bir kişi, beklemek için ne bir istasyona ne bir limana ne de zihnin
dışında her hangi bir konağa ihtiyaç duyuyor. Yani diyorum ki, ben de kendimi
zihinsel varedişim gibi zihinsel varoluşa bırakıyorum. Fakat tabiatım tüm diğer
zihinsel varlıklardan farklıdır. Başkalarının zihninden çok kendi zihnimde
varoluyorum.
Şimdi kalkıp da tüm bunları telefonda ona anlatacak olsam, neler
saçmalıyorsun diyecek ya da bunu bile demeden aynı anlama gelecek bir harekete
meyledip çat kapatacak telefonu. O bunun bir kurtuluş olduğunu zannededursun.
Biliyorum, dayanamayacak. Aradan bir süre geçtikten sonra ne demek istemiştin
diye sormak için ahizeye sarılacak, süratle tuşları parmaklayacak. Tabiki ben,
ne söylemiş olduğumu çoktan unutacağım, o da hatırlamayacak. Hatırlamayacak çünkü o, sözlerimi ilk ağızda
duyduğunda bile anlamamıştı. Sonrası körler dövüşü. Oyunun adı; hafızası kör
adam, anlayışı kör kadın.
O diretecek; çünkü kadın, çünkü bir kadının hafızası yine de kuvvetlidir.
Her ne kadar söylediklerimi anlamamış da olsa, bir şeylerin söylendiğini
hatırlayacaktır. Ayrıntılara olan tutkusu beni daha da zorlayacak. Ben
geçiştirmek için bir şeyler geveleyecek olsam, eğer aynen tekrar edip
söyleyememişsem, o, ne söylediğimi hatırlamasa da ne söylemediğimi çok iyi
hatırlayıp ikna olmayacaktır.
Neyse ki bir şey demedim. Ona anlatamayacağımdan mı korktum, uğraşmaktan
mı kaçındım, yoksa hatırlama özrüm mü beni frenledi bilemiyorum. Belki her üçü,
belki her üçünden birer parça, belki de bu üç sebebe katışacak bir sürü başka
sebepti ağzımı bağlayan. Bunun yerine anlaşılır biçimde bekleyeceğim dedim.
Kelime ne kadar anlaşılır olsa da aslında şüphe uyandırıcı. Bunu da biliyorum
ve en çok da yitirene dek bekleyeceğimi biliyorum. Onu mu? Hayır! Zaten kuşku
uyandırıcı olan da bu ya. O beklediğimi bilecek, ben onu beklemediğimi
bileceğim. O kendini beklediğimi zannedecek ama hiç üzerine de alınmayacak.
Benim neyi beklediğim üzerine kendim de dahil bir sürü yorumda bulunulabilir.
Ben, yanılsamalar kadar hayatı anlamlı kılan ne olabilir ki demekle
yetineceğim. Varsın bu inanışım bile bir yanılsama olsun.
Bekleyeceğim diyerek onda var ettiklerimle kendimde yok ettiklerimin
muhasebesini yapacak değilim. İkimizin de şanslı olduğunu söyleyeceğim. Ben
hayatı tüketerek hissediyorum. Böyle dedim diye bekleyişimle ilgili bir çelişki
çıkmıyor ortaya. Kedi yakalamışsa fareyi, öyle yutuvermez hemen. Önce bir güzel
oynar. Öz güveni sayesinde bir müddet oynayarak oyalanır. Bekleyişini böyle
eğlenceli kılar bir kedi. Sonra yutuverir. Oyuncağını yitirmiştir ama karnı da
doymuştur. Aslında kedinin fareyle oynayışı bir oynayış da değildir. Olsa olsa
tüketim öncesi hazır oluştur. Tüketimi kutsayıştır.
Her şeyi bildiğim söylenemez ama olayların diyalektik yapısını ilk
bakışta kavradığım söylenebilir. Bu da bir bakıma her şeyi kabataslak bildiğim
anlamını taşır. Tevazu ve gurur işte böyle kol kola giriyor hayatıma. Beklerken
yalnız hissetmiyor insan kendini, daha bir kalabalık hissediyor. Eğer böyle
olmuyorsa gerçekten beklemediği açıktır o kişinin, en azından ben bekleyip
beklemediğimi bu yolla anlıyorum. Çok da pratik oluyor. Bekleme duruşunda
olmakla bekliyor olmak arasında gidip gelmiyorum hiç olmazsa.
İşte telefon çalıyor. Kim bilir hangi beklediğim anlam, beklenildiğine
dayanamayıp bir ses olarak bana ulaşmaya çalışıyor?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder