LIBER

Asıl adım Liber. Başka yerlerde birçok isim verildi bana. Pek az şey bildiğimi saklayacak değilim, ama çok yer gördüğümü de söylemeden yapamayacağım. Yine de bilgim bir nebze olsun artmadı. Dünyanın pek çok yerini gezdim, nerede insan yaşıyorsa orada bulundum.

Herkesinki gibi bir ailem olmadı; ne çocukluğumda ne de yetişkinliğimde. Ama başkaldırdığım pek çok şey vardı. Başkaldırı için aileden başlamam gerekmedi belki ama herkesi ailem kabul ettiğimden midir ne; her şeyi ailemden bir parça bildim ve asla bütünleşmelerine de gönlüm razı olmadı. Parça parça olmaları kendi iyilikleri içindi. Hal böyle olunca yeryüzündeki her şey ve herkes eğlendiriyordu beni. Yanlış anlaşılmasın; eğlenceli oldukları için değil, ben onlarla eğlenebildiğim için bu böyleydi. Gerçi benimle beraber onlar da eğleniyorlardı. Bence hiç mahsuru yoktu, ama ne zaman yanımdan ayrılacak olsalar aldatılmışlık hissi yüreklerini kaplıyordu. Bende böyle bir his hiç uyanmadı, aldatılmak nedir hiç bilmedim. Çünkü ben, onlar gibi, biri sebebiyle eğleniyor değildim. Benim eğlencem kendimdi. Onlarsa tıpkı düşen birine gülen ahmaklar gibi davranıyorlardı. Bu yüzden aldanıyorlar yanımda ya da yanımdan ayrı. Yanımdayken düştükleri durum mutlu bir aldanma, benden uzaklaşınca farkına vardıkları aldanma ise yürekler acısı aldanma. İkinci defa, bu sefer aldatılmışlıklarının öcünü almak için gelen binlerce kişi tanıdım. Onlarla beraber yine eğlendim ve yine eğlendirip gönderdim. Sonrasında aynı hislere katmerlenmiş vaziyette katlanmaktan başka çarelerinin olamayacağını anlayıp hayatlarına daha üzgün devam ediyorlardı. Sonuçta almak istedikleri öcü almış oluyorlardı ama benden değil; yazık ki kendilerinden.

Ne zenginim ne de fakir. Zengin değilim; çünkü sahip olduğum şeylerden kendime ayırdığım en ufak parça bile yok. Bu yüzden açgözlü de olamam zaten. Fakir de değilim; çünkü yeryüzünde her hangi bir şeyin tek bir sahibinin olamayacağını kendim gözlemiştim. Bu yüzden hırsız da sayılamam. Dilediğimi dilediğim gibi kullandığım için zeki olduğum söylenebilir, tabiki beceri de var işin içinde. Ama herkesi temin ederim beceri; zekanın olmadığı yerde dul kadına benzer.

Şarap ve kadın hep benimle beraber anıldı. Kösnül tabiatım buradan doğuyor olsa gerek. Başka türlüsü de düşünülemez benim için. Değerlerin benim yanımdaki adı; taharet bezidir. Hani haksız da sayılmasam gerek, onca yer gezmiş biri olarak, şuradan buraya değerlerin nasıl da değiştiğini gören benim. Bırakın yöreleri, tek bir insan bedeninde bile ne rezillikler oluyor. Bırakın bedenleri, değerlerin altında yatan çirkef emellere bir bakın. Tarih tüm bunlara tanıktır. Kısaca tarih bana tanıktır. Ben ki; değerlerin altında yatan fahişenin sözcüsüyüm. Övünmek için söylemiyorum ama benimki gibisinden bir uğraş için insan, kellesini omuzlarının üzerinde değil de koltuğunun altında taşımalıdır.

Pek çok insan, servetini yitirmeyi göze alır da değer yargılarını yitirmek istemez. Eğer servet değer yargılarından biri olmuşsa onun kaybı da katlanılmaz olacaktır o kişi için. Bu çok komiktir. Akıl sahibini gülmekten çatlatabilir. Neyse ki komik bulan kişi akıl sahibidir de çatlamaktan kurtulur aklı sayesinde. Belli ki; bir şeyin sahibi olmak demek aynı zamanda onun kölesi olmak demektir. Beni yok edecek olan şeyi herkes bilsin istiyorum; bir değer yargısının ya da değer yargısı silsilesinin sahibi olmak yahut en genel anlamda kölesi olmak durumunda kalacağım her hangi bir şeyin sahibi olmaktır. Kanımca servet, nasıl bir kumarda birden bire yok olabiliyorsa değer yargıları da bir anlık gafletle elden çıkıverir. Her ne kadar yargı olarak varlığını sürdürse de değersiz bir yargıdır elde kalan. Kuşkusuz değerler üzerine oynanan oyun, servetler üzerine oynanan oyundan daha sık rastlanan bir oyundur. İşte! Güzel bir kadın geçiyor; onun bir takım değerlerini bir zevk anıyla değişmesi hiç de olasılık dışı değil. Ya da değer sahibi bir delikanlının sırf bir anlık arzusuna yenilip değerlerinden soyunarak çırılçıplak kalma ihtimaline ne demeli? Susmak lazım, zira her kulak bunları duymaya hazır olmayabilir. Ya da bu dudaklar, her yanağı öpemez. 

Pek çok yol kesen, adam doğrayan, isyan çıkaran haydutla zaman geçirdim. Onlara akıl verdiğim durumlar, benim için sıradan durumlardı. Onlar benden aldıkları aklı kendilerininmiş gibi benimsediler. Bu yüzden ellerimle kimseyi öldürmedim. Aklı kullanmanın elleri kullanmaktan çok daha yıkıcı olduğu durumların ispatı oldum. Pek çok isyan hareketinin arkasında durdum ve şarap içip eğlenirken birbirini yok eden ahmakları izledim. Saldıran kadar savunanın da saçmaladığını gördüm. Herkes zevk alıyor gibiydi. Anlamıyorlardı “Savaşma! Seviş!”in ne anlama geldiğini. Sanki “Savaşırız da, sevişiriz de!” der gibiydiler. Sanırım onları kendi anlamsızlıklarında boğmak ya da boğulmaya göndermek benim suçum olamazdı ve aslında bu gün insanca kabul edilen bir şeyi yapmak olurdu.

Hem suç da nedir ki? Suç aptallıktır, en doğru tabirle. Suçluluk duygusu ise kişinin aptallığını kabul etmesinden başka ne olabilir ki? İspatlanamayan suç, kişi için suç olmayacağına göre, yani o kişiyi suçlu yapmayacağına göre; yakalanıp da aptal durumuna düşmek, ancak en aptalların işi olmalı. Hadi diyelim bir aptallık yaptı; o zaman da pişmanlık duyup kendini kendi gözünde aptallaştırmamalı hiç olmazsa. İşte tövbe etmenin ardında yatan erdemsiz aşağılama: Yoksam, varım felsefesi. Ahh! İsaa! İnsanlığa yaptığın kötülüğün hiç farkına varamadın. Hep Tanrı varolsun istedin ama Tanrı mahsulü insanı yok saydın çarmıhta böylece. Bilemedin; bu yolla Tanrı’yı da yadsıdığını. Sevgili İbrahim! Tanrı seni kurtarmasa oğlun; Tanrı’nın sevgili kuzusu, elinden çıkmıştı. Ve Muhammed! Hep nefisten başlayan bir mücadeleden bahsettin; tüm insanlığa. İnsanın insanla mücadelesine vardırdın işi. Böyle istemesen de böyle oldu. Muhterem Buda! Bulduğun huzurun o ağacın altında olmadığını sen de biliyordun ki; o ağacı terk ettin.

Dediğim gibi ben, kimseyi öldürmedim. Öldürmemek bende bir değer olduğu için değil, bana verebilecek bir zevkinin olamayacağı için. Zevk de bir değer olamaz benim için. İnsan yaşıyorsa zaten zevk alıyor. Sonuçta kendiliğinden ortaya çıkan bir şeyi değer yargısı yapmak ya da algıyı böylesi bir yanılsamaya gönüllü kılmak ahmakça olsa gerek.

Yıllar yılı hiç dinlenmedim. Hani dinlenmedim dediysem dinlenmemi gerektirecek uğraşlara bulaşmadım demek istiyorum. Hep koşturdum ama hiç çalışmadım. Çalışma boyunduruğu enseme ağır gelirdi. Bu yüzden şimdiye kadarki yaşamım bir dinlenme seansıydı. 

Ben Liber! İnsanların pek çoğunu sınırlayan engelleri kendilerinde açığa çıkaran kişi! Ben ki; insanın içindeki ihtimallerden yalnızca biriyim. Artık yaşlanıyorum. Daha düne kadarki hareketliliğimi yitirdiğim için oturmuş yazıyorum. Yoksa yaşamak varken neden böylesine oyalanayım ki? Pek çok isim alan ben Liber! Bu yazdıklarımla yeni bir ismin daha sahibi olacak mıyım acaba?

Tüm yaşadıklarım bir yalan bile olsa; en kötü ihtimalle düşünülmüş olacak.

                                                                                               Kasım 1999

                                                                            (mayıs 2004’te tekrar düzenlendi)