Toprak, hiç bu kadar oburlaşmadı. Yaz mevsiminde böylesi bir güz
yaşanmadı. En büyük savaşlarda, en gözü kör kıyımlarda, en azgın salgınlarda bu
kadar insan toprağa dökülmedi. İşte şimdi, açlık ve veba, mahşerin dört
atlısından Azrail’i fare sırtına bindirmiş de dört bir yana salıyor. O
gayretkeş de orağını şevkli bir çiftçi gibi insan tarlasında sallıyor. Olgun
demiyor, ham demiyor; kadınmış, çocukmuş ayırmıyor; indiriveriyor başları
aşağıya.
İnsanlar tedirgin olamayacak kadar bitkin. Atlar kişneyemeyecek derecede
yorgun. Çanlarsa pek canlı salınıyor, salındıkça havadaki kasveti körüklüyor.
Rahipler ayin üzerine ayin tertipliyor; şeytandan bildikleri bu kara bulutu
dağıtmak için. Belli ki; şeytan bile bu vahim manzaradan ürküp kaçmıştır. Demek
ki; rahipler boşuna çabalıyor.
Sağda solda, kimi birbiri üzerinde, kurumuş kahverengi dilleri dışarıda,
titrek vücutlarından titredikçe kan ve cerahat fışkıran, genişlemiş yaralarıyla
sanki topyekün tek bir yaraymışlar gibi, ağrı içinde ama ağrılarını belli
edemeyecek denli halsiz yatan pek çok insan birer birer ya da topluca ölümü
bekliyor. Yaşama olan inançlarını yitirmiş, hatta bu felaketin gerçekliğine
bile inanmadan farelerin, bedenlerini tırtıklamasını seyrediyorlar. Bu onlara
acı vermiyor, hatta farelerin dişlerinden sızan uyuşturucu sıvı sebebiyle
rahatladıkları söylenemese de, ağrılarının bir nebze olsun hafiflediği
söylenebilir.
Etrafta bir tane bile aç fare yok. Tırtıklamaktan vazgeçen de yok. Sanki
mütemadiyen kemirmek için yaratılmış bu hayvancıklar. Her biri semirmiş karnını
güçlükle oradan oraya sürüklüyor. Etrafı saran pisliğe bata çıka bir insan
bedeninden diğerine sürüklenip duruyorlar. Cesetlerin üzerinde halsizce dolanan
fareleri yakalamaya çalışan birkaç kendini hallice hisseden adam var.
Kendilerinden ufak parçalar araklayan bu hoyrat hırsızlardan intikam almak gibi
bir hevesleri yok. Belli ki acıkmış bu adamcıklar. Ah bir de halsiz farelerden
biraz daha hallice olabilselerdi! Tok olan ne kadar aheste hareket etse de bir
açtan daha hızlı olabiliyormuş demek.
Az ötede ya da belki her tarafta demeli, bir tekeri çukurda, yarı beline
dek batmış kağnı arabalarının üzerinde sayısı ve kimlikleri meçhul, kirece
bulanmış pek çok yığın durup duruyor. Arabaların öküzleri koşulu ama kemikleri
açığa çıkana dek kemirilmiş olduklarından boyları boyunca arabalarının önünde
yatıyorlar. Meydan dedikleri yer artık koca bir çukurdan ibaret. İçinden
dumanlar her şey gibi aheste yükseliyor. Hava leş ve yanık kokusuna bulanmış.
Ortalık çukurda yanan ateşi besleyecek durgun bedenlerle dolu.
Bir adam var ki; az önce bağrını didikleyen farelerden birini kuyruğundan
yakalamış, belli ki son anda yakalamış şöyle diyor:
“Ben yakında öleceğim belki ama senin ömrün benimkinden de kısa olacak
kuşkusuz. Ben senin ısırıklarınla hissetmem gereken acıyı o an hissetmiyordum
ama seni temin ederim sen, benim dişlerimden duyacağın sızıyı o anda kuyruğunun
kıllarında bile hissedeceksin.”
Ve böyle başladı vebayla savaş…
Aralık 2001
Rıdvan AYVALLI
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder