Sırtımdaki dağ kadar yükü, cılız bir ağacın düşmeyen gölgesine
indirdiğimde gece her şeyin üzerini örtmüştü. Dolunay denizin bağrından kopup
mutat devrini tamamlamak üzere yola koyulmuştu bile. Karanlığa serpilmiş
yıldızlar, milyonlarca ışık yılı öteden göz kırpan kandillerdi. Titreyen
bacaklarımı denize doğru uzattım. Sırtımı kurumuş ağacın gövdesine yasladım.
Gözlerim dalga dalda üzerime gelen kara sulara dalmıştı. Ayın su üzerinde
çırpınan şavkı, her dalgada ayaklarıma kadar gelip etek öptükten sonra
çekiliyordu.
“Dünyanın büyük bir kısmı sular altında, toprağı gizleyen onca suyun
büyük sırrı ne acaba?” diye düşünüyordum kendimce. Öylece ne kadar kaldım
bilmiyorum.
Rüzgar kara suları daha bir şiddetle çekiştirip yaydan fırlayan ok misali
üzerime boca edince kendime geldim. Az öteye sıçrayan üç damladan, farklı
evsafta üç cin çıkınca irkildim.
“Gecenin bu karanlığında avare dolaşan sizler de kimsiniz?” diye
haykırdım.
İlki toprak gibi dingin bir sesle “Benim adım İNSANHAKLARI!” dedi.
Ortadaki, rüzgar gibi uğultulu “Benimki de, ÖZGÜRLÜK!” dedi.
Öbürü, ateş gibi alevli “Bana da, DEMOKRASİ derler!” dedi.
“Memnun oldum, bana da İNSANOĞLU derler. Şaşkınlığımı mazur görün ama
adlarınız da kendiniz gibi şüphe uyandırdı bende.” dedim.
Üçü birden hiç duymadığım bir tonda “Şüphende haksız sayılmazsın fakat
kim kendi adına tıpatıp benzer ki?” dediler. Haklı sayılabilirlerdi.
“Merakımı mazur görün! Üç küçük damladan böylesine büyük üç cüsse nasıl
çıkabilir?” diye sordum.
Yine aynı tonda, hep bir ağızdan “Şüphen gibi merakın da insani
vasfındır. Ufacık dertleri nasıl büyütüyorsa insanlık, işte biz de öyle
çıkıyoruz damladan.” dediler.
“Ben sizi insanların arasında bilirdim. Hem adlarınız; İnsanhakları,
Özgürlük ve Demokrasi değil mi? İnsanlar sizi salonlarda ve yüksek binaların
önlerinde arıyorlar. Yalvar yakar sizi diliyorlar. Kürsülerde ve meydanlarda
adınız, mabetlerde anılan Tanrı adından daha çok anılıyor. İnsaf sahipleri ise
kendi içlerinde ve işlerinde sizi bulduklarını söylüyorlar. Sizse kara suların
dalgalarından sıçrayıp geldiniz. Hem de günün karanlık bir vaktinde.” deyince
gürültülü bir kahkaha attılar.
Hepsi birden “Kim arandığı yerde bulunmuştur ki? Bulunsa aranmazdı,
aranıyorsa bulunmamış demektir.” dediler. Sonra birer birer söz aldılar.
“Ben insanların arasında hiç bulunmadım” dedi, adı İnsanhakları olan.
“Ben kendim gibi ütopyayım!” dedi, adı Özgürlük olan.
“Ben insanlığı uyutan tatlı bir ninniyim!” dedi, adı Demokrasi olan.
Ardından üçü el ele verip şarkılı bir dansa koyuldular. Anlamadığım bir
dildeydi şarkıları. Sonra üçü birden bana dönüp “Biz hep karanlık vakitleri
kollarız. Ey İnsanoğlu, ne kadar da şaşkınsın! Öğreneceğin ne çok şey var daha
dünyada. Senin kara sular dediğin denizin de bir adı var. Değişim’dir onun adı.
Değişim’den geldik ona döneceğiz. İşte! Merak ettiğin toprağı gizleyen suyun
büyük sırrı! Oldu olacak yalnızca bir isimdir. Değişim’dir; her şeyin üzerini
örten ve pervasızca üzerinde çağlayan, iki uçlu keskin kılıç.” dediler.
Dalga, rüzgardan aldığı güçle daha bir geriliyordu. Bir defa daha kara
sularını kıyıya indirdi. Cinleri de yanına alıp çekildi. Giderken şöyle
çağladı: “Öğrendin artık adımı, açıkla sırrımı!”
Mayıs 2000
Rıdvan AYVALLI 
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder