Her şeyden önce gerek bireylerin gerek ülkenin geleceği ve namusu çocuklardır. Ensar Vakfı diye bir vakıfta hem bireylerin hem ülkenin geleceği ve namusu tecavüze uğradı. Vakıf idaresi açıklama yaparak tecavüzcünün kendi görevlileri olmadığını ve gönüllü olduğu açıklamasında bulundu. Zaten vakıf dediğin nedir ki? Gönüllülüğü organize etmektir en kısa tanımıyla. Öyle görevlimiz değil açıklamasını yaparak bu işten sıyrılınamaz. Kaldı ki koruyup kollamakla vazifeli olduğunuz yaşları 9-10 olan o 45 çocuk hangi vakfın uhdesinde. Sen vakıf olarak bu çocukları hem de dini bakımdan eğitmeyi kendine vazife edinmişken hangi dinin hangi meşrebin hangi insanlığın ne tür bir aymazlığın ne tür bir haysiyetin altına sığınarak bu işten sıyrılmaya çalışıyorsun. Elbette açıklamalarında yer aldığı gibi suçun şahsiliği vardır ve bir kurum bir arsızın fiili sebebiyle tümden yok sayılmamalı. Lakin sen vakıfsan öylesine davranamazsın. Kılı kırk yararsın. Emanet taşıyorsan emaneti kendi namusun sayarsın.
Artık toplumdaki duyarsızlık o hale gelmiş ki; ne katliamlar, ne tecavüzler, ne hırsızlıklar, ne kadın cinayetleri, ne de çocuk istismarları gereken tepkiyi ortaya koymak için yeterli gelmiyor. Bu sessizlik sonunda bir felaketin habercisi sanki. Şimdiye dek dünya tarihindeki milletlerin ve kavimlerin yok oluşuna bakacak olsak sebep olarak son tahlilde toplumların haksızlıklar, adaletsizlikler karşısındaki dilsizliğini buluruz. Öyle alışacağız, bu da olabilir, hırsız ama benim hırsızım, öldürüyor ama başkalarını öldürüyor, tecavüz ediyor ama dindar gibisinden saçmalıkların varacağı nokta; gün gelip bir birey olarak senin de malını çalacaklar, canına kıyacaklar ve tecavüze uğrayacaksın noktasıdır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder